jakub bartoszuk

Jestem chłopcem, u którego zdiagnozowano niepełnosprawność umysłową, a dokładniej autyzm dziecięcy. Choć nie mówię i mam silne fobie społeczne, nadrabiam to uśmiechem i pogodą ducha.

W wieku około 1,5 roku rodzice zaobserwowali u mnie pewne niepokojące zachowania, takie jak krzyk i płacz podczas próby pójścia inną trasą niż zwykle, czy paniczny strach przed obcymi ludźmi, zamkniętymi pomieszczeniami, czy niechcianym dotykiem szczególnie przy stopach i na głowie. Po krótkiej wizycie w przedszkolu gdy uciekałem od hałasu i innych dzieci rozpoczęliśmy szukanie przyczyny najpierw w zaburzeniach sensorycznych, a potem w kierunku autyzmu. Po odwiedzeniu wielu różnych ośrodków ostatecznie zdiagnozowano u mnie autyzm dziecięcy i rodzice zapisali mnie do specjalnego terapeutycznego przedszkola. W wieku 3 lat urodził się mój brat Franek, który sprawił, że życie rodziców stało się jeszcze bardziej skomplikowane. By zachować pracę rodzice musieli zatrudnić dodatkową pomoc, gdyż przedszkole terapeutyczne opiekuje się dziećmi jedynie 5 godzin dziennie. Oprócz tego zacząłem chodzić do neurologopedy i terapeutów z IWRD. Niestety rodzice ledwo wiążą koniec z końcem, gdyż robią dla nas wszystko co mogą.