fryderyk kot

Cześć,
jestem Fryderyk. Ku zaskoczeniu rodziców urodziłem się w 27 tygodniu ciąży, dwie minuty przed moim bratem bliźniakiem, ważąc zaledwie 1145 gram. To był trudny czas ale mama mówi, ze byłem bardzo dzielny i odważny, ponieważ udało mi się nawet wygrać z sepsą będąc jeszcze w inkubatorze. Przez wiele tygodni pikające urządzenia wspierały mnie oddechowo. Sam szybko się bez nich męczyłem. Spędziłem w szpitalu 58 dni zanim pozwolono mi wyjść do domu.

Od trzeciego miesiąca życia uczęszczam na fizjoterapię, ponieważ mam obniżone napięcie mięśniowe. Bardzo wcześnie zacząłem brać udział w zajęciach logopedyczne. Początkowo rodzice byli przekonani, że problemy z opóźnieniem mowy, czy rozwojem emocjonalnym i ruchowym wynikają wyłącznie ze skrajnego wcześniactwa.
Jednak kilka miesięcy przed drugimi urodzinami zauważyli, że znacząco odbiegam rozwojowo od swojego brata i innych dzieci. Nagle, z tygodnia na tydzień przestałem się odzywać. Po prostu nie chciałem mówić. Ignorowałem rodziców, którzy zwracali się do mnie po imieniu. Nie interesowali mnie moi rówieśnicy. Czasem bawiłem się z bratem, ale wolałem bawić się sam, po swojemu. Nie potrafiłem w nocy spać, przez co w ciągu dnia byłem rozdrażniony i niechętny do współpracy.  Rodzice szybko zareagowali i po wielu konsultacjach, testach, wizytach lekarskich zdiagnozowano u mnie autyzm dziecięcy. Od diagnozy minął rok. Uczęszczam do przedszkola terapeutycznego. W tym czasie wiele się nauczyłem. Rodzice marzą, abym kiedyś był samodzielny i mówią, że tylko intensywna terapia może mi w tym pomóc.