adam wolański

Mam na imię Adaś, urodziłem się 13 sierpnia 2020 r. Gdy miałem 3,5 miesiąca, ciężko zachorowałem. Najpierw trafiłem do szpitala w Żorach, a potem do szpitala dziecięcego w Katowicach na intensywną terapię, bo moje serduszko bardzo szalało. To był częstoskurcz przedsionkowy. Moje serce nawet się zatrzymało, ale dzięki wspaniałym lekarzom znów zaczęło bić. Przez prawie dwa lata przyjmowałem silne leki, które pilnowały rytmu serca. Dziś już ich nie biorę i pozostaję pod stałą kontrolą kardiologiczną.

Niestety pojawiły się inne trudności. Moja siostra bliźniaczka Ala rozwijała się szybko, a ja długo milczałem. Nadal mówię niewiele, szybko się denerwuję, trudno mi usiedzieć w miejscu i nie lubię odmowy, choć cały czas nad tym pracujemy. Wciąż uczę się komunikować swoje potrzeby. Mam zdiagnozowany autyzm oraz podejrzenie ADHD. Jeździmy także do genetyka do Warszawy. Po wykonaniu badań WES dowiedzieliśmy się, że mam uszkodzony jeden z genów odpowiedzialnych za sprawność intelektualną – to częściowo tłumaczy moje trudności, ale nadal szukamy pełnych odpowiedzi.

Od marca 2024 chodzę do przedszkola terapeutycznego, które bardzo lubię. Panie pomagają mi uczyć się pracy w grupie, zabawy z dziećmi i samodzielności. Nadal intensywnie pracuję nad komunikacją – trzy razy w tygodniu uczestniczę w terapii, a od tego roku uczę się porozumiewać za pomocą specjalnego tabletu Mówik. To dla mnie duży krok i powoli widać efekty. Korzystam z zajęć SI, WWR, terapii psychologicznej i neurologopedycznej oraz pozostaję pod opieką specjalistów.

Aby mieć jak najlepsze szanse na rozwój, potrzebuję stałej i intensywnej terapii. Dzięki wsparciu z ubiegłorocznej zbiórki mogliśmy zwiększyć liczbę zajęć z komunikacji, za co z całego serca dziękujemy. Każde przekazane wsparcie na moje subkonto daje mi kolejną szansę na lepszą przyszłość. Dziękujemy za Waszą pomoc i dobre serca.